این شکست ها تمام ادعا های من است. نگو گریه کن حتی توان آن را ندارم.به غرورم نگاه کن و عجزم را

ببین. تا به حال چه چیز را ثابت کردم؟ نبود خودم را.

از من چیزی نپرسید. آنقدر سکوتم سنگین است که حتی خودم یارای آن را ندارم و کلمات سنگین تر از سکوتم .اما  آنقرد دوستت دارم که دیگر می خواهم از تو شکست بخورم. من! به من اجازه بده !

دوست دارم سالها در سکوت به تو گوش کنم. تو حرف های زیادی برای نگفتن داری.

می شنوم اما تو نمی دانی. می خندی اما نمی دانی من دلیل خنده های تو را هم می دانم.

"همه چیز را به چشم نباید دید. رویایت باید بر تو فاش کند که دوستت در بیداری در چه کار است.""نیچه"

وقتی کسی از حرف دیگری خشمگین میشه درواقع از حرف خشمگین نشده. از روشدن واقعیت درونی

خشمگین شده.

اجازه می دهم به شما که از من متنفر باشید.  نفرت از روی صداقتتان را به عشق ریاکارانه ی تان ترجیح

می دهم. هر چه در دل دارید به من یگویید. آن را به جان می خرم. در چشمانم نگاه کنید و حرف بزنید.

می دونید که ما نسل جدید طرفدار آزادی بیانیم.

آسمان به من فرصت سخن گفتن بده. من شاعر نیستم.

 نمی گم با من باش لا اقل اجازه بده بهت کمک کنم. بامن حرف بزن حتی داد بزن. ولی بزار از رنجت

کم کنم.

 تو رو می بینم. رنجت را درک می کنم می سوزم و گاهی فقط با یک نگاه سعی می کنم از رنج تو کم

کنم.

نمی آورم.

شما که هستید!!!

من از کجا آمدم؟؟؟ من در سرزمین خودم با آشنایان خودم بودم. یک روز صبح از خواب بیدار شدم و خودم

را (که را؟؟؟)  اینجا یافتم.

من چیزی از سرزمینم به یاد نمی آورم. اینجا بیگانه ام.

ساعت ها در چشمانت ننگریستم و حرف هایی که با هم نزدیم. به آخرین لبخند که هرگزبر لبانت

ننشست .

وداع پر اشکی که  وجود نداشت با این حال من همواره به تو می اندیشم تو که حتی مرا نمی شناسی.

اما به تنها چیزی که فکر نمی کنم این است که من که هستم و تو کی هستی؟  تو کجا و من کجا ... من

چه می خراهم و تو به دنبال چه هستی. این ها تمام آن چیزی است که هرگز به آن نمی اندیشم.خیال

فاصله را از میان می برد.

 باشید بدون این که حتی لحظه ای به من فکر کنید. این کار را انجام دهید تا بالاخره از شما نا امید شوم.

بالاخره بفهمم که باید از نوع بشر ناامید بود. آنقدر مرا در انتظار بگذارید  و بروید که انگار اصلا وجود

ندارم. آنچنان بهت زده که حتی نتوانم بگریم. اجازه دهید به نامیدی ایمان بیاورم و تنهایی ام را بپذیرم.

اما من انرژی فوقالعاده ای دارم روانی نمیشوم. بگذارید از شدت گرسنگی افسردگی بگیرم. اجازه بدهید

 با خودم لجبازی کنم و شما فقط نظاره کنید. یا اصلا این کار را هم نکنید. میسوزم .که انگار فقط لحظه

ای است میان یک انتخاب خاموشی ابدی یا فریاد حرف های نگفته. طلب حق و حقوقم. ایا واقعا کسی

 به فکر من نیست؟؟ آیا واقعا کسی من را دوست ندارد؟؟ آیا وقتی من فریاد نمی زنم کسی صدای مرا

نمی شنود؟؟؟

من لایق عشق نبودم. حتی از شدت تنفر نسبت به خودم عشاقم را کشتم.

فکر می کنید خیلی شجاع بودم که تا بحال خود کشی نکردم؟؟ آنقدر ترسو که علنا این کار را نکردم. خود

کشی بی صدا.

ادامه دارد...

اگر دوستی ندارم تهایی دوست من است.