دلم براي دلت ميسوزد. تو را چگونه رها كنم در حالي كه من ِ مجسم، در ديدگانمي
دلم براي دل تنهايت ميسوزد. تو جز خودت كسي را نداري.
دلم براي دل غريبت ميسوزد.
دلم براي دل غريب بشر ميسوزد.
مي گويند انسان خدايي دارد. آنها را به خدايشان وا مي گذارم. مي بينم پر از اندوه اند.
به كمك آنها مي شتابم؛ مي بينم خدايي دارند از ديدگان من پنهان.
آيا تو هم خدايي داري پنهاني؟
اما من ميگم خدا مال آدمهاي پولداره
در دل تنهايي مناجات ميكني با اصل وجودت.
همانند كودكي شدي كه تنها محبت مي طلبد.
و من چقدر به محبت كردن به تو محتاجم. اما.... كيسه ام تهي است.
